Rozdział Drugi.

Wstałam z łóżka, odsunęłam zasłonę i spojrzałam, nikogo tam nie było.
- Musiałam się przesłyszeć, świruje. - powiedziałam sobie samej.
Nagle usłyszałam krzyki, zeszłam szybko po schodach. Tak jak myślałam, oni znowu się kłócili.
- Banał - powiedziałam pół szeptem.
Chyba to usłyszeli, odwrócili się równocześnie i popatrzyli w moim kierunku.
Nie wiedziałam co robić, czy śmiać się czy płakać. Uciekłam na górę. Za mną podążyła mama.
- Przepraszam, nie chcieliśmy Cię zbudzić. - odparła mama.
- Ja nie spałam, nie mogłam zasnąć... - odpowiedziałam i w tej samej chwili usiałam na łóżko.
Przez parę chwil patrzyłyśmy na siebie bez słowa.
- Dlaczego mi to robicie, d l a c z e g o? - momentalnie podniosłam głos.
- On mi działa na nerwy, nie wiem jak mogłam się z nim ożenić! To najgorszy mężczyzna na świecie! Mam go dość! - mama zaczęła płakać.
Zrobiło mi się jej żal, wstałam i przytuliłam ją. Wiedziałam, że tata nie jest najlepszy, rozumiałam ją.
- Dobrze mamo, przeprowadzamy się, ale jest jedno ale. - bez żadnego zastanowienia powiedziałam.
Matka delikatnie odepchnęła mnie od siebie.
- Na prawdę? Jak cudownie! Jakie "ale" skarbie? - z lekkim uśmiechem powiedziała
- Będę u ciebie spędzać dni robocze i wekeendy co 2 tygodnie, a co drugie 2 tygodnie wekeendy będę spędzać u taty. To jest mój ojciec, nie mogę go tak po prostu wykreślić z mego życia, jakby go w ogóle nie było.
- Jasne, rozumiem. Tak i tak cieszę się z twojej decyzji. Kocham Cię! - mama mnie mocno przytuliła.
- Ja Ciebie też.
- Dobrze Jess, może teraz zaśniesz, musisz odpocząć. - popatrzyła na mnie.
Ona widziała, że n i e n a w i d z i ł a m jak mówiła do mnie po imieniu, nie lubiłam go. Imię Jessica jest takie denne. Jess już lepiej, ale i tak nie to co chciałabym osiągnąć.
Położyłam się, oraz przykryłam.
- Dobranoc - powiedziała mama zamykając drzwi.
- Dobranoc - znudzenie odparłam.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dawno mnie nie było, oj :c
Przepraszam, za to, teraz będę pisać notki jak będę miała wene co 1-2 dni. (: